معرفی کتاب جرئت بسیار زندگی شجاعانه زیرعنوان کتاب: چگونگی شهامت آسیب پذیر بودن در زندگی، عشق ورزی

معرفی کتاب جرئت بسیار زندگی شجاعانه زیرعنوان کتاب: چگونگی شهامت آسیب پذیر بودن در زندگی، عشق ورزی

بخشی از متن:

درباره کتاب جرئت بسیار

نویسنده در مقدمهٔ کتاب می گوید برای این که وارد میدان زندگی شویم در انتظار کامل شدن و ضدضربه شدن می مانیم، غافل از این که در طی این انتظار روابط و فرصت ها را به نحوی جبران ناپذیر از دست می دهیم، وقت باارزشمان را تلف می کنیم و موهبت هایی را که در اختیار داریم و نقشی را که ایفای آن فقط از دست ما ساخته است نادیده می گیریم.

باید یاد بگیریم هیچ تلاشی بی اشتباه و کاستی نیست ولی کسی که تلاش می کند، کسی که اشتیاق را می شناسد، کسی که ایثار می کند، همان کسی است که در بهترین حالت طعم پیروزی را بیش از دیگران می چشد و در بدترین حالت و در صورت شکست، حداقل پردل وجرئت شکست می خورد و این شکست به معنای ضعف نیست چون انسان درهرصورت آسیب پذیر است و این آسیب پذیری ذاتی او است.

عدم اطمینان، ریسک و احساساتی که هر روز با آن ها مواجهیم انتخابی نیستند. یگانه انتخابی که داریم نوع درگیر شدنمان در زندگی است؛ و پذیرش نقاط آسیب پذیرمان تعیین کنندهٔ عمق شهامت و وضوح هدف ماست. برنه براون نویسنده «جرئت بسیار» در کتابش قصد دارد همین نکته را برای شما درونی کند. «پر دل وجرئت بودن».

براون در این کتاب از معنای جرئت و با جرئت بودن حرف می زند و به عمق باور «کافی نبودن» در انسان ها نگاهی می اندازد. با استدلال هایی تصورات غلط درباره آسیب پذیری را باطل می کند و راه هایی برای مبارزه با خجالتی بودن پیشنهاد می کند. در انتها نیز به والدین می آموزد که چگونه فرزندان پردل وجرئت تربیت کنند.

خواندن کتاب جرئت بسیار را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم

مطالعه این کتاب برای همه به خصوص والدین جوانی که کودکی در آستانه پا نهادن به اجتماع دارند مفید است.

بخشی از کتاب جرئت بسیار

«"پس چه کار می کنی؟"

"خانه را تمیز می کنم. کرهٔ بادام زمینی می خورم. مردم را سرزنش می کنم. سعی می کنم همه چیز در اطرافم کامل و بی نقص باشد. هر چیزی را که می توانم، کنترل می کنم ــ هر چیزی که احتمال تغییر آن وجود دارد."

"چه زمانی بیش از همیشه احساس آسیب پذیر بودن می کنی؟"

"وقتی می ترسم." به دایانا نگاه می کنم و می بینم مثل هر روانشناس دیگری مکثی آزاردهنده می کند و سرش را در تایید تکان می دهد تا بیشتر از من حرف بکشد. "وقتی که مضطربم و نمی دانم اوضاع چطور پیش خواهد رفت، یا وقتی درگیر گفت وگویی دشوار هستم، یا وقتی می خواهم کار جدیدی انجام دهم یا کاری انجام می دهم که مرا معذب می کند یا در معرض انتقاد یا قضاوت قرار می دهد." همچنان مکث می کند و سرش را در همدلی با من تکان می دهد. "وقتی فکر می کنم چقدر استیو و فرزندانم را دوست دارم و اگر اتفاقی برای آن ها بیفتد همه چیز برایم تمام خواهد شد. وقتی کسانی را که دوست دارم در تقلا و زحمت می بینم و کاری از دستم برایشان ساخته نیست یا نمی توانم باعث بهبود اوضاع شوم. تنها کاری که می توانم بکنم این است که در کنارشان باشم."

"می فهمم."

"زمانی آن را احساس می کنم که از این که همه چیز خیلی خوب یا خیلی ترسناک است می ترسم. واقعاً دلم می خواهد فکر کنم حسی فوق العاده است؛ ولی در حال حاضر که فقط تحمل ناپذیر است. آیا می توان این حس را تغییر داد؟"

"بله به نظر من می توان آن را تغییر داد."»